न त उसका वावु, आमा, न छन आफ्ना कोही
संसार भन्नु केवल सडक, हिंड्छ संधै रोई
दयाको भिख माग्दै हिंड्छ, कसले दया गर्छ
दुई चार रुपैयां दिन्छन कोही, कसरी पेट भर्छ
च्यातिएका लुगा उसका, ठाउं ठाउंमा टालेका
त्यही लुगा नि भेट्टाएको, धनिले फालेका
गन्तव्यहिन जिवन उसको, न कसैको आस छ
आकास सिंगै घरको छानो, सडकपेटी वास छ
पचाईसक्यो भोक प्यास, न खाए नि सक्छ
यसैलाई जिवन ठान्छ, यस्मै उसलाई रस्छ
मिठो खाना, राम्रो नाना, के हो थाहै छैन
आखिर रहर गरे पनि , पुरा हुने हैन
ईच्छा, रहर, सपना सव्, मृत भएका छन्
बांच्ने रहर खासै छैन, मर्न मान्दैन मन
बेठेगानको जिवन उसको, वेठेगानकै मरण
अज्ञात मृत्यु सढीजाला, प्रकृतिकै शरण
No comments:
Post a Comment