झुल्के घामको आगमनसंगै
सदा झैं मेरो उपस्थितिमा
आहारा पाउने आशामा
एक हुल परेवाहरु
आज पनि
दयाको भिख माग्दै टुलुटुलु
मेरो अनुहारमा हेरिरहेका थिए
मेरो विवशतासंग
अन्जान उनिहरु
अच्चमित हुंदै
मलाई निष्ठुरी ठानिरहेका थिए
र सोचिरहेका थिए
संधै आहारा दिने मित्र
आज किन हाम्रो भोकसंग
ठट्टा गरिरहेको छ
तर
अवोध परेवाहरु
म निष्ठुरी भएको होईन
र ठट्टा गरिरहेको पनि छैन
समय निष्ठुरी भएको हो
परिस्थीती निष्ठुरी भएको हो
चिन्ता नगर
छिट्टै म तिमिहरुलाई
आहारा दिन लायक बन्ने छु
र पेटभरी आहारा
सदा सदा झैं
No comments:
Post a Comment