हामी दुई रोएको त्यो क्षण

गलत खानपानका कारण पिसाव सम्वन्धि समस्यावाट लगभग डेढ महिना गम्भिर रुपले थला परें । डेढ महिना हाम्रा लागि अत्यन्तै पिडादायी बन्यो । दिपावलीको केही दिन अगाडी विहान मर्निङवाकका  लागि पशुपतीतर्फ लागें । अघिपछी पशुपती घुमेर अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल हुंदै सिनामंगल निस्केर घर  फर्किन्थे । त्यो दिन भने पिसाव अली अली पोलेकोले पशुपतीवाट नै सिधै घरतिर फर्कें । घरमा पुग्दा ७ बजेको थियो । पिसावले अत्याएकोले सिधै वाथरुम पसें । पिसाव आएन । पिसाव वेस्सरी लागेको थियो । विगतमा झैं पिसाव नलिको टुप्पामा चोक्टा आएर वसेको थियो । खलखली पसिना आयो । वाथरुम बाट निस्कीएं । पानी खाएपछी आउंछ की भनेर पानी खाएं । आएन । अघीपछी अम्वाको बोक्रा पानीमा भिजाएर खाएपछी आउंथ्यो । त्यो दिन केही उपाय लगाउंदा पनि आएन । तैपनि आउंछ की भनेर लगातार पानी पिएं । कुनै हालतमा पनि आएन । ७ बजे रोकिएको पिसाव ९ बजेसम्म पनि खुलेन । त्यसपछी निक्कै पिडा हुन थाल्यो । आदरणिय दाई ऋषीराज घिमिरेलाई फोन गरें र समस्या बताएं । उहांले तुरुन्तै युरोलोजिष्टकोमा जानका लागि सल्लाह दिनुभयो । मैले ह्याम्स अस्पतालमा फोन गरें र युरोलोजिष्ट डक्टरलाई चेक गराउनका लागि नाम लेखाएं । त्यसपछी चिनजानको ट्याक्सी चालक मिन भण्डारीलाई फोन गरेर घर अगाडीको बाटोमा बोलाएं । उनी तुरुन्तै आए । छोटो भन्दा छोटो वाटो एक्सप्रेस लिएर आधा घण्टामा अस्पताल पु¥याए । ईमरजेन्सी टिकट काटियो र युरोलोजिष्ट विभागमा गएर विरामीको नाम वोलाउने स्टाफलाई विहान ७ वजेदेखी पिसाव रोकिएर अत्यन्तै पिडा भैरहेको जानकारी गराईयो । उहांले तुरुन्तै डक्टरलाई खवर गरिदिनुभयो । विरामी जांचीरहनुभएको डक्टर वाहिर निस्कनुभयो र मलाई ड्रेसिङ रुममा लिएर जानुभयो । वेडमा सुताएर पिसाव निकाल्नका लागि पाईप राखेर थैलौ झुण्डाईदिनुभयो । लगभग ४ घण्टा रोकिएको पिसाव सवै निस्कीयो । पाईप निकाल्नका लागि ३ दिनपछी डाक्नुभयो र औषधी लेखीदिनुभयो । त्यसपछी हामी घर फर्कियौं । थैलो झुण्डाएको ३ दिन ज्यादै कठिन भए । ३ दिन पछी ह्याम्स अस्पताल गएर पाईप निकालियो । पिसाव पहिले झैं सामान्य रुपमा हुन थाल्यो । 

मेरो यो पिसाव सम्बन्धि समस्या २०५५ सालदेखिको समस्या हो । २०५५ सालमा त्रिभुवन विश्वबिद्यालय, किर्तीपुरमा मास्टर्स अध्ययन गर्ने क्रममा आउटडोर अभ्यासका लागि कलेजले नवलपरासी र लुम्वीनी लगेको थियो । थारु जातिको संस्कार र संस्कृति अध्ययनका लागि परासीमा १५ दिन वसियो । सोही समयमा थारु समुदायको अध्ययन गर्ने क्रममा थारु वस्तीमा जाने र खाजा खाने समयमा १५ दिनसम्म दैनिकजसो तारेको माछा र भुजिया खाईयो । त्याहांका थारु समुदायको मुख्य पेशा नै माछा पालन रहेकोले माछा प्रशस्त पाउने हुंदा हाम्र्रो खाजा पनि माछा र भुजिया नै भयो । नवलपरासीको १५ दिनको वसाईपछी शाक्यमुनी वुद्धको जिवनसंग सम्वन्धित स्थलहरुको अध्ययनका लागि हामी लुम्वीनी गयौं । लुम्वीनी गएको भोलीपल्ट विहान मेरो पिसाव ठ्याक्कै दुधजस्तो सेतो आयो । किन यस्तो पिसाव आयो भनेर खुल्दुली लाग्यो तर साथीभाइ कसैलाई पनि भनिन । फेरी एकपटक मात्र आएकोले पनि भन्न आवश्यक ठानिन । लुम्वीनी १५ दिन वसियो । त्यसपछी फर्किएर काठमाण्डौ घर आईयो । त्यसको दुई तिन महिनापश्चात एकदीन राती सुतेर विउंझि पिसाव फेर्न जांदा पुनः दुधजस्तो पिसाव र सिंगान जस्तो चोक्टा आयो । त्यसपछीका दिनहरुमा भने दिनभरी केही नदेखिने , राती सुतेर पिसाव फेर्न उठ्दा दुधजस्तो पिसाव र सिंगानको चोक्टाजस्तो आउने क्रम निरन्तर हुन थाल्यो । त्यती मात्र होेईन पिसाव नै रोकिन थाल्यो । वल गरेपछी मात्र चोक्टा निस्कन्थ्यो र पिसाव खुल्थ्यो । पिसाव जांच गरियो, भिडियो एक्स्रे गरियो कुनै खरावी देखिएन । किनकी दिनमा कुनै समस्या देखिंदैनथ्यो । यसरी दिनमा केही समस्या नदेखिने तर राती गाह्रो हुने भएपछी झनै अन्यौलमा परियो । रोग पत्ता लगाउनै कठिन हुुन पुग्यो । हाम्रो परिवार मेरा कारणले चिन्ताग्रस्त भयो । एकदिन मास्टर्स संगै अध्ययन गर्ने एकजना साथीलाई विश्वविद्यालयमा टिफिन समयमा मेरो समस्याका वारेमा वताएं । उहांले गंभिररुपमा लिनुभयो र काभ्रेको सांगामा कुटीमा वस्ने एकजना वावाजीकोमा लिएर जानुभयो । वावाजीलाई सवै कुरा वताएपछी उहांले एउटा सामान्य खालको तर अचुक औषधी वताईदिनुभयो । औषधी थियो – कांचो केरा बोक्रैसंग टुक्रा पारेर वेलुका भिजाएर राख्ने र विहान उठेर पानी सहित सवै खाने । नभन्दै ७ दिनमा नै मेरो समस्या लगभग समाधान हुन पुग्यो । १५ दिनमा त जादुगरी किसीमले पुरै निको भयो । यद्यपी एकमहिनासम्म खाएं ।   

त्यसपछी धेरै वर्षसम्म आनन्द भयो । गलत खानपिनकै कारण पुनः २०६० सालमा पिसावको सोही समस्या वल्झियो । उस्तै तनाव सुरु भयो । त्यतीवेला पनि पहिले साधु वावाले सिकाए झैं कांचो केरा वेलुका भिजाएर विहान खाएं । एक महिना सम्म खांदा पनि कुनै काम गरेन जवकी पहिले एक हप्तामै काम गरेको थियो । काम नगरेपछी झनै तनाव हुन थाल्यो । त्यसपछी साथीभाईको सल्लाह बमोजिम युरोलोजिष्ट डाक्टर असर्फी शाहलाई देखाईयो । उहांले आबश्यक पर्ने सवै जांचहरु गर्नुभयो र रिपोर्टहरु हेरेर तुरुन्तै सिस्टोस्कोपी गर्नुपर्ने र नगरे अप्ठ्यारो परिस्थिती सिर्जना हुन सक्ने कुरा गर्नुभयो । सके आज नभए भोली नै गर्नुपर्छ पैसा लिएर आउनु भन्नुभयो । तनावमाथी तनाव थपियो । त्यसपछी म फर्केर सिधै सरासर छिमेकी मेडिकल संचालक रामस्वरुप यादवकोमा गएं र डा.असर्फी शाहले भनेको कुरा सुनाएं । उहांले सम्पुर्ण रिपोर्ट हेरेर सिस्टोस्कोपी नै गनुपर्ने अवस्था नदेखिएकोले एकपटक नेफ्रोलोजिष्ट डा.ऋषीकुमार काफ्लेलाई भेट्ने सल्लाह दिनुभयो । त्यतीवेला ऋषीकुमार काफ्ले ंपुतलीसडकमा अवस्थित मेडिकेयर अस्पतालमा कार्यरत हुनुहुन्थ्यो । म तुरुन्तै बेलुकाको ४ वजे मेडिकेयर गएं र डा.काफ्लेलाई भेटें । सवै रिपोर्ट देखाएं । डा.असर्फी शाहले भनेको कुरा सुनाएं । उहांले सवै रिपोर्ट हेर्नुभयो र रोग पत्ता लगाउनुभयो । उहाको भनाईअनुसार मलाई काईलेरिया भन्ने पिसावसम्वन्धि रोग लागेको रहेछ । १५ दिनका लागि औषधी दिनुभयो र १५ दिनपछी बोलाउनुभयो । तनावमा गुज्रिरहेको मेरो मानसिकतालाई उहांले तुरुन्तै मलाम लगाईदिनुभयो । उहांको काउन्सीलीङ गर्ने तौरतरिका, विरामीप्रती गरिने व्यावहारले नै मलाई आधाभन्दा वढी रोग निको भएको महशुुस भयो । सोही दिन बेलुकादेखी औषधी खान थालें । लगभग ७ दिनमै ५० प्रतिशत रोग निको भयो । एक महिनाको औषधी सेवनपश्चात नै म पुर्णरुपमा निको भएं । ६ महिना सम्म औषधी खाएपछी औषधी बन्द गरिदिनुभयो । 

पुनः २०६१ सालमा गलत खानपानकै कारण वल्झीयो । त्यसपछी फेरी डा. काफ्लेकोमा गएं । उहांले आबश्यक सवै जांच गराएर औषधी दिनुभयो । वारम्वारको गलत खानपानका कारण वारवार दोहोरिएपछी रोग जटिल बन्न थाल्यो । औषधी चलाउंदा चलाउंदै पनि समस्या देखिएपछी डा.काफ्लेले सिटिस्क्यान गर्ने सल्लाह दिनुभयो । सोही कुराको जानकारी घर आएर परिवारसंग र साथीभाईहरुसंग राखें । साथीभाईको सल्लाहवमोजिम एकपटक होमियोपेथिक डाक्टरलाई देखाउने निधो गरियो । छिमेकी हितेन्द्र लेखकको साथमा पुुुरानो वानेश्वरस्थित होमियोपेथिक क्लिनिकमा गएर होमियोपेथिक डाक्टर संयुक्ता गुप्तालाई भेटियो । उहांले सवै रिपोर्टहरु हेरी औषधी चलाउनुभयो । ४ महिनासम्म औषधीले खासै काम गरेन । त्यसपछी भने वल्ल औषधीले काम गर्न सुुरु ग¥यो । होमीयोपेथिक औषधीले विस्तारै काम गर्ने रहेछ । डक्टरले भने अनुसार नियमपुर्वक मुख बारेर औषधी भनेको समयमा खाने हो भने औषधीले राम्रो काम गर्ने रहेछ । एउटा औषधी र अर्को औषधी खाने समयको अन्तर एक घण्टा हुनुपर्ने, औषधी खाएको एक घण्टासम्म खाना खान नहुने, औषधी खाएको १५ मिनेटसम्म पानी पनि खान नहुने, खाना खाएको १ घण्टापछी मात्र औषधी खानुपर्ने, पानी खाएको १५ मिनेटपछी मात्र औषधी खानुपर्ने जस्ता नियमहरुलाई अक्षरशः पालना गर्ने हो भने होमियोपेथिक औषधीले अत्यन्तै प्रभावकारी काम गर्ने रहेछ । यो कुुरामा म विश्वस्त छु किनकी त्यतीवेला डेढ वर्ष होमियोपेथिक औषधी सेवन गरेी पश्चात म पुर्णरुपमा निको भएको थिएं । पछी फेरी पनि गलत खानपीनकै कारण दुई वर्षपछी पुनः सोही समस्या वल्झियो । पहिलेको भन्दा फरक प्रकृतिमा रोग देखाप¥यो । पहिले पहिले दुधजस्तो पिसाव आउने र सिंगानजस्तो चोक्टा आएर पिसाव बन्द हुन्थ्यो भने त्यतीवेला पिसावमा रगत जमेको जस्तो चोक्टा आएर पिसाव बन्द हुन थाल्यो । 

त्यसपछी साथीभाईको सल्लाहमा ह्याम्स अस्पतालमा कार्यरत युरोलोजिष्ट डक्टर भोलाराज जोशीलाई देखाउने निधो गरियो । आबश्यक सवै रिपोर्ट तयार गरेर डक्टर भोलाराज जोशीलाई देखाईयो । उहांले सवै रिपोर्ट हेरेर सिस्टोस्कोपी गर्नुपर्ने वताउनुभयो । सिस्टोस्कोपीका लागि समय दिनुभयो र उहांले दिएको समयमा सिस्टोस्कोपी गरियो । सिस्टोस्कोपीमा पिसाव नलिको टुप्पावाट पाईप हालेर पिसाव थैलीसम्म पु¥याएर हेरिने रहेछ । लगभग आधा घण्टा अत्यन्तै पिडादायक हुने । पिसावले च्यापेकोजस्तो हुने, असह्य दुखाई त्यस्तै । सिस्टोस्कोपी गरेपश्चात मलाई आधा घण्टा आई.सि.यु. कक्षमा लगेर राखिएको थियो । आखिरी त्यस्तो खरावी केही देखिएन । डक्टरले एन्टिवाएटिक औषधी चलाइदिनुभयो । ७ दिनसम्म पिसाव फेर्न कठिन भयो । पिसाव फेर्दा रिङ्गटा नै लाग्ने । पिसाव फेर्न नआए पनि हुन्थ्यो भनेजस्तो लाग्ने । केही समय औषधी चलाएपछी एक दुई बर्षसम्म ठिक भयो । पुनः वल्झियो । फेरी डक्टर भोलाराज जोशीकोमा नै गएं । सिस्टोस्कोपी गर्नुपर्छ भन्नुभयो । त्यसपछी शान्तिनगर खरिको बोटमा अवस्थित सिद्धेश्वर क्लिनिकमा गएर स्वास्थ्यकर्मी महावीर विष्टलाई भेटें । उहांको सल्लाह अनुसार युरोलोजिष्ट डक्टर अर्जुनदेव भट्टलाई देखाउने कुरा भयो । उहां चावहिलस्थित मेडिकेयर अस्पतालमा कार्यरत हुनुहुन्थ्यो । आवश्यक सवै रिपोर्ट लिएर गएं । रिपोर्ट हेरेर उहाले पनि सिस्टोस्कोपी नै गर्नुपर्छ भन्नुभयो । डेट दिनुभयो । उहांले दिएको डेटमा सिस्टोस्कोपी गरियो । डाक्टर भट्टले गरेको सिस्टोस्कोपी भने अली सहज महशुस भएको थियो । सिस्टोस्कोपी गर्नासाथै घर फर्किन सक्ने अवस्था रह्यो । सिस्टोस्कोपी पछी पनि पहिलेको जस्तो पिसाव फेर्न असहज भएन । पहिलोपटक अली दुखेको जस्तो महशुस भयो । तत्पश्चात सहज भयो । सिस्टोस्कोपीमा अगाडीका दिनमा जस्तै खासै समस्या केही देखिएन । औषधी दिनुभयो ठिक भयो । त्यतीवेला पनि खानपिनकै कारण औषधी खाईरहंदा पनि समस्या देखिईरह्यो । जव समस्या देखिन्छ, वारम्वार सिस्टोस्कोपी गर्नुपर्छ भन्नुहुन्छ । कतिपटक सिस्टोस्कोपी मात्र गर्ने ?

त्यसपछी उहांलाई छाडेर पुनः पहिले देखाएको होमियोपेथिक डक्टर संयुक्ता गुप्ताकोमा गएं । उहांले पहिलेका सवै रिपोर्ट हेर्नुभयो र औषधी दिनुभयो । पहिलेको जस्तै औषधीले काम गर्न तिन चार महिना लाग्यो । त्यसपछी औषधीले रोग निको हुंदै गयो । लगभग १ बर्ष औषधी खाएपश्चात रोग पूर्णरुपमा निको भयो । औषधी रोकी दिनुभयो । औषधी रोकिदिएको पांच छ महिनामै गलत खानपिनका कारण रोग पुनः वल्झियो । स्मरण रहोस लेखमा वारम्वार गलत खानपिनको कुरा उठाईरहंदा अरु केही नभएर केवल चिल्लो चाप्लो खानेकुराको संकेत गर्न खोजिएको हो । यही २०७८ सालको दिपावलीको केही दिन अगाडी विहान मर्निङ वाकमा गएर आएपछी पिसाव बन्द हुन गै ह्याम्स अस्पतालमा गएर पाईप हालेपछि पिसाव खुलाएको कुरा लेखको सुरुआतमै वताईसकिएको छ । त्यतीवेला होमियोपेथिक डक्टर भारतमा हुुनुभएकोले औषधी खान सकिएन भने अर्कोतर्फ सुगर अत्यधिक वढेकाले पिसाव व्लक हुने, रगतसहितको चोक्टा आउने हुन थाल्यो । डाक्टर १५ दिनपछी मात्र काठमाडौं आउनुभयो र आउनासाथ औषधी चलाउनुभयो । दुई हप्तासम्म औषधी खांदा पनि यो पटक औषधीले छुंदै छोएन । औषधी खाईरहंदा पनि नछोएपछी आवश्यक सवै जांच गराएर आफन्तको सल्लाह र सहयोगको अपेक्षामा  वरिष्ठ युरोलोजिष्ट डक्टरलाई देखाउन भनेर एकदिन टिचिङ अस्पतालमा गईयो । त्यही दिन मलाई विहानैदेखी पिसाव वन्द भएको थियो । अत्यन्तै पिडामा थिएं म त्यो दिन । टिकट काउन्टरमा टिकट लिनका  लागि कुपन लिनुपर्ने । मेरो कुपनको नम्वर २९८ थियो । वल्ल १९७ नम्वरको पालो आएको थियो । पालो पर्खिन एक घण्टा कुर्नुपर्ने थियो । १ घण्टा कुर्ने अवस्था मेरो थिएन किनकी मलाई अती नै गाह्रो भैरहेको थियो । शुरक्षा गार्डलाई गुहारेको मिल्दैन भने । त्यसपछी टिचिङ जानका लागि सल्लाह दिनुहुने आफन्तलाई फोन गरें । उहांले त्याहांको स्टाफलाई फोन गरेर टिकट लिन लगाईदिनुभयो । केवल टिकट मिलाईदिएर उ हिंड्यो । हाम्रो अपेक्षा थियो – उहांको चिनजानको मान्छे भएका कारण सहजरुपमा डक्टरकोसम्म पु¥याईदिएर जचाउनका लागि सहयोग हुने छ । तर हाम्रो आशा, अपेक्षा कामयावी हुन सकेन । विहानैदेखी पिसाव बन्द भएका कारण पिडा झनै थपींदै गैरहेको थियो । डक्टरको कोठवाहिर जचाउनेहरुको भिड थियो । गाह्रो भएकोले अगाडी जान दिनका लागि अनुरोध गर्दा कोही कसैले छाड्दैन । त्यतीवेला हामी नेपालीमा कती मानवियता रहेछ भन्ने कुराको महशुस भयो । त्यतीवेला मेरो र जिवनसंगीनीको आंशु टिल्पीलाई रहेका थिए । कसैले नछाडेपछी बाध्य भएर जव्वरजस्ती पालो मिचेर डक्टरको कोठामा पसियो । पालो मिचेको भनेर लाईनमा वस्नेहरु कराईरहेका थिए । गाली गरिरहेका थिए । भित्र पनि चार पांच जना लाईनमा थिए । हामी दुवैले डक्टरलाई गाह्रो भएको जानकारी गरायौं र पनि उहांले लाईनबाट आउनु भन्नुभयो । हामी पालो पर्खेरै वस्यौं । ५ जनापछी वल्ल पालो आयो । डक्टरले हामीले लगेको पहिलेदेखीका सवै रिपोर्ट हेर्नुभयो र काईलेरिया भएको जानकारी गराउंदै सिस्टोस्कोपी लेखीदिनुभयो । मैले पिसाव रोकिएको जानकारी गराएं । पाइप हालेर पिसाव खुलाउनका लागि लेखिदिनुभयो । पिसाव आफैं आउंछ की भनेर निक्कै कोशिस गरें । आएन । त्यसपछी हामी पिसाव खुलाउने कोठामा गयौं र डक्टरले लेखिदिएको देखायौं । विल काट्न पठायो । काउन्टरमा भिडभाड त्यतीकै थियो । लाईनमा वस्दा आधा घण्टाभन्दा वढी लाग्ने स्थिीती थियो । गाह्रो भएकोले लाईनमा वस्दा समय लाग्ने हुंदा लाईनमा वस्नेहरुलाई अगाडी छाडीदिनका लागि अनुरोध ग¥यौं । कसैले पनि मानेनन् । बाध्य भएर जवरजस्ती काउण्टरमा समस्या वतायौं र विरोधको वावजुद पनि टिकट काट्यौं । पाईप हाल्ने कोठामा गयौं । पुनः विल काटेर ल्याउनु र औषधी लिएर आउनु भनेर भन्यो । एकै पटक भनिदिएको भए पनि त हुन्थ्यो नी भनेजस्तो लाग्यो । उसलाई हाम्रो  पिडासंग के मतलव । उसलाई त केवल जागिर खानु छ । त्यसपछी मलाई अती गाह्रो भएकोले म हिंड्न चाहिन र उनलाई पठाएं । फेरी लाईनमा वस्नुपर्ने, अनुरोध गर्नुपर्ने उही समस्या । कसैले सहयोग गर्दैन । लाईनमा वस्दा समय लाग्ने । समस्या वताएर विनम्र अनुरोध गर्दा पनि कसैले नछाडेपछि उनी डांको छाडेर रुन थालीछन । वल्ल सांच्चै समस्या परेको रहेछ भनेर छाडीदिएछन र विल काटिछन । त्यतीवेला न रोकिएको पिसाव आई पो हाल्छकी भनेर ट्वाईलेट गएको थिएं । नभन्दै वल गर्दा गर्दा रगतको जमेको चोक्टासहित विहानदेखी रोकिएको पिसाव सवै खुल्यो । त्यतीवेला यती खुसी लागेन जिवनमा चाहेको जस्तो कुरा पाएजस्तै । तुरुन्तै उनी भएको ठाउंमा आएं, खुसिको कुरा वताउनका  लागि । उनी त मलाई नदेखेर आंत्तीएर आंखाभरी आंशु बनाएर एताउती मलाई हेरेर वसेकी रहिछन । के भयो भनेर सोधें । विल काट्ने ठाउंमा रोएको कुरा सुनाईन । पिसाव खुलेकोले पाईप हाल्न नपर्ने कुरा वताएं । उनी पनि ज्यादै खुसी भईन । खुसी हुनु स्वाभाविक थियो किनकी पिसाव नखुलेको भए पाईप हालेर थैलो झुण्ड्याउनु पर्दथ्यो । त्यसपछी फार्मेसीमा गएर पाईप हाल्नका लागि किनेको औषधी फिर्ता ग¥यौं र क्यान्टीनमा गएर खाना खायौं । त्यतीवेला लगभग २ बजीसकेको थियो । 

ट्याक्सी चढेर घर फर्कियौं । अव कहां जाने, कस्लाई देखाउने भन्ने कुराको अन्यौल पैदा भयो । सल्लाह लिनका लागि छिमेकी टोल विकास समितिका अध्यक्ष मोतीलाल घिमिरेलाई फोन गरें । उहां सपरिवार रारा घुम्न जानुभएको रहेछ । त्यसपछी लगतै मप्रती सदैव सद्भाव राख्नुहुने, संधैभरी स्वास्थसम्वन्धि उचित सल्लाह दिनुहुने, माया गर्नुहुने जोरपाटी टिचिङ अस्पतालमा कार्यरत स्वास्थ्यकर्मी भिमा गौतमलाई फोन गरें र समस्या वताएं । उहांले एकछिनपछी फोन गर्छु भनेर फोन राख्नुभयो । एकैछिनमा फोन गरेर तुरुन्तै वीर अस्पतालको ईमरजेन्सीमा गएर एक जना मानिसलाई भेट्नु भनेर नाम दिनुभयो । हामी तुरुन्तै ट्याक्सी चढेर वीर अस्पताल गयौं । ईमरजेन्सीमा गएर उहांले भनेको स्वास्थ्यकर्मीलाई भेट्यौं । ईमरजेन्सी केश नभएकोले युरोलोजिष्ट डक्टरलाई भेट्ने सल्लाह दिनुभयो । त्यतीवेला टिकट काउण्टर वन्द भैसकेको थियो । त्यसपछी छिमेकी आर्थिक प्रशासन प्रमुख ज्ञानमणी उपाध्यायलाई फोन गरें र समस्या वताएं । उहांले आफ्नो कार्यालयमा बोलाउनुभयो र तुरुन्तै आफैंले टिकट काटिदिएर युरोलोजिष्ट डक्टरकोमा सिधै लिएर जानुभयो । डक्टरले सवै रिपोर्ट हेर्नुभयो र सिस्टोस्कोपी नै गनुपर्छ तर सुगर लेवल उच्च भएकोले तुरुन्तै गर्न नहुने भनी सुगरको विरामी हेर्ने डक्टर दिपक मल्लकोमा रेफर गरिदिनुभयो । छिमेकी ज्ञानमणी उपाध्यायले पुनः डा.दिपक मल्लकोमा लानुभयो र उहांले सुगर लेवल उच्च भएकोले ईन्सुलिन लेखिदिनुभयो । हामी घर फर्कियौं । ईन्सुलिन दिन थालेपछी र खानेकुरामा विचार पु¥याउन थालेपछी सुगर लेवल घट्न थाल्यो र पनि पिसावसम्वन्धि औषधी नचलेको हुंदा पिसावसम्बन्धी समस्या ज्युं का त्युं रह्यो । केही दिन पश्चात पहिले २०६० सालमा देखाएको नेफ्रोलोजिष्ट डक्टर ऋषिकुमार काफ्लेलाई देखाउने घर सल्लाह भयो र उहांकोमा पुग्नका लागि सहज होस भनेर व्यक्तिगत रुपमा उहांसंग नजिक हुनुहुने आदरणिय दाजु ऋषिराज घिमिरेसंग सहयोग मागे । उहांले सुमेरु अस्पताल धापाखेल, जहां डक्टर ऋषिकुमार काफ्ले कार्यरत हुनुहुन्छ, लिएर जानुभयो । ३ वजे अस्पताल पुगेको, वल्ल ६ वजे पालो आयो । डक्टरको कोठाभित्र पस्नासाथ के भयो भनेर सोध्नुभयो । पहिलेदेखीका र हालसाल तयार पारेका सवै रिपोर्टहरु देखाएं र म त सिद्धिन्छु की क्या हो डक्टर साप भने । उहांले अव १ वर्ष सम्म यस्तै भैरह्यो भने पनि केही हुन्न भन्नु भयो र सवै रिपोर्ट हेरेर काईलेरिया भएको रहेछ भनेर १५ दिनलाई औषधी लेखी १५ दिनपछी फलो अपमा आउनु भन्नुभयो । उहांले त्यती भनेपछी मेरो यती मनोवल बढ्यो की आधा रोग निको भएजस्तो महशुस भयो । मेरो त्यतीवेला पिसाव बन्द भैरहेको थियो । मैले उहांलाई सोही कुराको जानकारी गराएं । उहांले सहजै केही फरक पर्दैन, बन्द हुन दिनुहोस । औषधी खाएपछी ठिक हुन्छ । पिसाव आएन भने नजिकको अस्पताल गएर पाईप हाल्नुहोस ठिक हुन्छ भन्नुभयो । उहांलाई भेट्नु अगाडीसम्म म अत्यन्तै तनावमा थिएं किनकी पिसाव खराव भएको लगभग डेढ महिना भैसकेको थियो । न वा केही भैपोसक्यो की भन्ने लागेको थियो । कोठाबाट वाथरुम जांदा समेत रगत र चोक्टा मिसिएको पिसाव आउने, विहानैदेखी पिसाव बन्द हुने गथ्र्यो । जसले गर्दा अत्यन्तै तनाव,पिडाबोध भैरहेको थियो । हामी दुई कतिपटक त रोयौं । कहिले आंशु लुकाउंदै त कहिले देखाउंदै । जव डक्टर ऋषिकुमार काफ्लेलाई भेटियो त्यसपछी अव चाहीं वांचीन्छ भन्ने लाग्यो । जचाएर वाहिर निस्क्यौं । पिसाव वन्द भैरहेको थियो । तैपनि खुल्छ कि भनेर ट्वाईलेट गएं । नभन्दै रोकिएको पिसाव मज्जाले खुल्यो । सायद मनोविज्ञानले पनि काम ग¥यो होला । त्यसपछी ममा धेरै उर्जा प्राप्त भएजस्तो महशुस भयो । यतीवेला उहांकै औषधी सेवन गरिरहेको छु । औषधी खान थालेको लगभग १ महिना भयो । ८० प्रतिशत जति रोग निको भैसकेको छ । डेढ महिनामा फलो अपमा वोलाउनुभएको छ । खानेकुरामा अत्यन्तै  विचार पु¥याउनका लागि सल्लाह दिनुभएको छ । खान हुने र नहुने लिष्ट बनाईदिनुभएको छ । उहांकै लिष्टलाई फलो अप गरेर खानपिन गर्ने गरेको छु । 

अस्वस्थ भएका वेला आफन्त, साथीभाईको सहयोगको अपेक्षा गर्न मन लाग्ने रहेछ । टिचिङ अस्पतालमा आफन्तको सहयोगको अपेक्षा गरेर जांदा जुनखालको अत्यन्तै पिडावोधको महशुस गनुप¥यो त्यो क्षण हामी दुई जनाका लागि अत्यन्तै दुःखदायी बन्यो । त्यतीवेला हामी निक्कै भावुक भयौं र रोयौं पनि । त्यसैले त्यो क्षण जिवनमा कहिल्यै विर्सन नसकिने क्षण बन्यो । मैले बुझेको थिएं कि आफन्त चाहिने भनेकै दुःख, आपत, विपत परेको वेलामा हो । अघिपछी त किन चाहियो र ? आखिर जस्लाई आपत विपत पर्दा पनि जानकारी पाएसम्म त रात विहान नभनी सहयोगका खातिर हाजिर भएकै छु जस्तो लाग्छ । मानविय भावनालाई आत्मसाथ गरेकै छु जस्तो लाग्छ । यसो भनिरहंदा सहयोग गरे वापतको परिणाम खोजेको चाहिं पक्कै होईन । दुःख यस मानेमा लागेको छ जस जसलाई मैले विमार पर्दा रात, दिन, सांझ नभनी सहयोग गरेको थिएं ती मानिसहरुले म डेढ महिनासम्म थला परेर ओछ्यानमा सुतीरहंदा पनि भेट्न त परै जाओस एक कल फोन गर्न समेत जरुरी ठानेनन् । लाग्यो, स्वार्थी संसार यस्तै रहेछ । फेरी पनि आवश्यकता पर्दा मलाई सम्झंदा हुन्छ । रात, सांझ, विहान, दिउंसो जतीवेला पर्दा पनि यो ज्यान हाजीर हुन तयार छ किनकी म पनि उस्तै उनिहरुजस्तै भएं भने म कसरी विशेष हुन सक्छु र ? यही विशेषतामा त मलाई गर्व छ । आनन्द छ । 

विडम्वना यस्तो वेलामा केही मानिसहरु परिवारलाई सान्त्वना दिनुको साटो झनै यसो हुन सक्छ, उसो हुन सक्छ भनेर डर देखाउने, त्रसित, आतंकित बनाएर पिडामाथी पिडा थप्ने काम गर्न तल्लीन भए । यस्तो सम्म व्यहोर्नुप¥यो कि अघिपछी संधैजसो आएर हांस, खेल, ख्याल, ठट्टा गर्ने मान्छेहरु समेत त्यतीवेला अगाडी नै पर्न चाहेनन् । यसले जिवनमा एउटा पाठ भने पक्कै सिकायो । वलेको आगो ताप्नेहरु निभ्न लागेको आगो ताप्न खोज्दा रहेनछन । सुनेको थिएं । भोगें । त्यतीमात्र होईन मानिसहरुको टिठलाग्दो संस्कार देखेर अस्पताल आउंदा जांदा कसैले नदेखे हुन्थ्यो भन्ने लाग्थ्यो । यसमानेमा कि देख्नासाथ – ओहो विचरा कती दुव्लाएको, खत्तमै भएछ, मलाई त डरै लाग्यो आदित्यादी भनेर डर देखाईदिने मात्र भेटिन्थे । त्यतीवेला संसारमा सान्त्वना दिने मानिस बनेकै छैनन कि जस्तो लाग्थ्यो । कोही नेपालमा उपचार हुन सक्दैन, भारतमा जानुपर्छ भनेर झनै डर देखाईदिन्थे । यद्यपी यसलाई मैले गलत बुझेको भने छैन । उनिहरुको मप्रतिको सद्भाव, माया नै ठानेको छु । खाली भन्ने ढंग मिलेन की , सान्त्वना दिने खालको अली भएन कि भन्ने मात्र बुझाई हो । 

अन्त्यमा मलाई हृदयदेखी नै सांच्चै माया गरेर सहयोग गर्नुहुने छिमेकी ज्ञानमणी उपाध्याय ज्यु, ऋषिराज घिमिरेज्यु लगायत वावीयाखर्क साकोस परिवार, जोरपाटी अत्तरखेलमा अवस्थित काठमाडौ मेडिकल कलेजमा कार्यरत स्वास्थ्यकर्मी भिमा गौतम ज्यु, छोरो अस्विनकुमार वस्नेत, जतीवेला जहां जान परेपनि तयार हुनुहुने चर्चित डेउडा गायक, वरिष्ठ संगितकार, एरेन्जर शुरेश शाही ज्यु, मलाई चौविसै घण्टा सेवा गरेर आड भरोसा र सान्त्वना दिने जिवनसाथी भगिरथा वस्नेत ज्यु, डा. दिपक मल्ल ज्यु, डा.ऋषिकुमार काफ्ले ज्यु लगायत सम्पुर्ण मेरा शुभचिन्तक महानुभावहरुमा हार्दिक आभार एवं धन्यवाद ज्ञापन गर्न चाहन्छु । 

ं